Ik was 4 maanden geleden op vakantie gegaan naar turkije met een caravan en me 2 honden.
Ik ben daarzo 3 weken geweest aan het strand.
Toen ik daar was,merkte ik hoe slecht dieren werden behandeld.
Als dieren nog jong zijn,het wel te eten krijgt en een aai over zijn bolletje van tijd tot tijd.
Maar zodra een dier ouder word,en in dit geval een hond,het een parasiet word voor hen.
Overal worden ze weggejaagd.
Met stenen bekogeld en afgebeuld.
Deze hond op de foto liep altijd in de buurt van de caravan,die ik had geparkeerd nabij het strand.
Elke avond gaf ik die hond ook te eten als ik me eigen honden te eten gaf.
En kreeg medelijden met die hond,zodra het ouder zou worden.
Ik dacht als ik de laatste dag deze hond nog zou zien,ik hem mee neem naar nederland toe.
De laatste dag liep hij nog steeds te schooien.
Dat was ook zijn enigste manier om te overleven.
Ik besloot hem mee te nemen naar nederland,zonder papieren.
Ik moest door veel landen heen.
Griekenland,marcedonie,yougoslavie,oosterijk,slovenie,duitsland en tenslotte nederland.
Omdat het nog een klein hummeltje was,verstopte ik hem tussen de achterbank met een dekbed over hem heen,zodra ik de grens passeerde.
Omdat ik nog 2 andere honden bij me had,waarvan 1 er nogal groot en angstaanjagend eruit zag,niemand in de auto keek.
Alleen in servie dan.
Maar daar controleerde ze alleen de auto op drugs en wapens.
Toen ik duitsland inreed,dacht ik dat de kust wel veilig was.
na dagen achter mekaar gereden te hebben,parkeerde ik me auto daarzo op een parkeerplaats aan de snelweg nabij munchen.
Rond 4 uur vertrok ik weer in de nacht richting holland.
En plots reed er zo een zoll auto voorbij,wat de douane is.
Moest ik ze volgen,omdat ik met een nederlands kenteken reed.
De hele auto werd onderzocht en de papieren van de honden werden gecontroleerd.
Van me 2 honden heb ik de juiste papieren met inentingen tegen rabbie's.
Alleen niet van deze hond.
Gaan ze ineens moeilijk doen.
Zeiken over inentingen en dat ze gingen bellen.
ik dacht dat ze die hond in bewaring gingen zetten,om te controleren of ie geen rabbie's heeft.
Ook moest ik een drugstest doen,en vond niet dat ze het recht hadden.
Ik dacht eerst dat ze bloed wilde aftappen.
Maar hun nieuwe spele-dingentje neemt het zweet af van je vingers,om na te gaan of je drugs heb gebruikt.
Ze controleerde me auto deels.
Ik zei of ze niks beters te doen hadden.
Ik passeerde verschillende grensposten waarbij de auto al van top tot teen werd doorzocht.
En of ik zo idioot was om vanuit turkije drugs mee te nemen.
Macht wat ze maar al te graag uitoefenen.
Na het telefoontje mocht ik uiteindelijk toch vertrekken.
Ze zeiden nog dat ik die hond moest laten in-enten.
Ik zei blablablabla en stapte in me auto en vertrok richting nederland.
Aangekomen in nederland zat ik te denken,aan wie ik die hond zou geven.
Ik wilde die hond niet zelf houden,al had ik het wel willen doen.
heb me handen al vol aan me 2 andere honden.
Zou ik een advertentie plaatsen.
Of gewoon vragen aan buren of ze iemand wisten.
Ik vroeg aan me vriendenkring en buren of ze die hond wilde hebben.
Niemand wilde hem hebben.
Al vond iedereen het een schattig hondje.
Na ca 2 weken toen ik in het bos liep,liep de hond achter een man aan,die met zijn gezin en hond ook in het bos liep.
Hij had een frikandel in zijn zak zitten en die hond rook dat natuurlijk.
Was een geboren schooiert.
Met pijn en moeite kon ik die hond weer meekrijgen.
Ik legde die man uit dat ik die hond had meegenomen uit turkije,en dat ik een goed baasje zocht.
Hij liep weg en ik wilde me weg vervolgen.
Kwam zijn vrouw aanlopen die het verhaal hoorde van zijn man.
Ze zei dat ze die hond wel wilde hebben.
Ze was helemaal gek van die hond.
Ook hun dochtertje vond het een leuk hondje.
Ik zei: neem maar mee.
Ik miste hem wel in het begin,maar die hond had een veel beter leven bij hen,dan bij mij.
Mijn andere hond wat nogal dominant is,had hem in het aller begin al eens te pakken gehad.
Een heus gezin waar die hond elke dag de juiste aandacht en liefde kon krijgen.
Ik ben blij dat ik die hond heb meegenomen en het de kans heb gegeven voor een beter leven.
Helaas ben ik vergeten voor het adres,om de hond nog eens op te zoeken.
Misschien ooit in de toekomst dat ik hem weer eens zal zien.
